Vrijheid, yeah sure?!

Ondertussen ergens tussen fantasie en realiteit vliegt een vogeltje..

..

Schroomt zichzelf schoon in ongehoorde, prikkelend vervlogen volzinnen

Banjert door opvattingen waarvan het tot voor enkele jaren het bestaan niet wist

Lanceert een stijl, ‘braniet’ er Amsterdams op los

afgestraft door doodserieuze angst omgeven door betweters en cynici

Het laaft aan het donker maar licht uiteindelijk altijd weer op

Gefocust op ruis druist ie in tegen – op het eerste oog – gortdroge logica

Afgestompte vingertoppen duimen voor meer afgekloven schuldgevoel

Dit kleine vogeltje verlaat zijn kooi

Wenst niet langer begrensd te zijn

Wil al of niet uitingsvrij bewegen, vrij van benauwdheden

Mijn rationele vogelgeraamte met alle gevoelens en emoties daar doorheen gaand

Maken mij een zandkorrel in de schreeuwende woestijn, een frisse druppel in overstromende oceaan

Betekenisvol – in alle bescheidenheid wellicht – maar geeft invulling aan dat wat is uniek

Valse noten doen knetteren, sterven pijnlijk weg, de bedrieger bedrogen

Vellen van beren-op-de-weg verkopend

Afwerpend nachtelijk gewaad van ballast en morele voorbehouden

Oh trotse vlag, weerspiegelend dat wat jij in haar ziet bijvoorbeeld gedeelde historie en glorie

Mijn woordenstroom al veel te lang ingehouden

Mijn ongezouten opinie te lang als gepeperde pruimtabak kauwend in mond binnengehouden

Maar waarom die volle betweterige ruimte betreden?

Ongeleide projectielen in het luchtledige

Wat verlies je er mee: ballast en oprechte gramschap,

je wint hoon, spot, waardering, erkenning, gelijkgestemden maar ook veel erger want woorden als wapens collectiveren mensen in ieder voor (on)mogelijk gehouden gedrag en woorden

ondertussen lachen wij in al zijn barbaarse goedheid in het schijnsel van de neoliberale gedaante

Liggend in een mindfulness-kramp

De lafheid van optimisme weglachend

Als olifant schetter je tetterend jouw frustratie uit naar iedereen die het horen wil in je eigen dierenwereld

Mooi bezongen vogels blijven vliegen van oost naar west of over welke barrières dan ook

Moedwillig beledigen uit naam van vrijheid van meningsuiting een no-go area

Extreem links ligt in bed te ruften met de politieke islamvrienden en sloopt uiteindelijk Europa

Minder wegkijken, meer benoemen en duiden dat maakt ‘sense’

Iedereen zendt en niemand luistert nog

Als piraten toch eens handelen konden

Doffe uitdagingen, kannibaliserende systemen

Wat biedt jij toch platonische kunstenaars?

Glanzende oproer steeds meer ongepolijst

In ons midden gewoon maar nog niet opgepikt

Grinnikende lelijkheid, introvert spektakel van loslatende vastheid

Clownesk stilleven in kronkelende krochten met diffuse silhouetten

Rammelende strijdwagens van herboren schaamte in verslaafde onafhankelijkheid

Apathische ideologieën in alle ludieke ernst

Populariserende horroranekdotes in voorbijrazende willekeur

Idyllische kwetsbaarheid van ontduikende geschiktheid

Verspilde aandacht hield jou gedurende enkele minuten van jouw nutteloze leventje toch even

Gekluisterd aan deze letterbrij van een ontsnapte geest uit de mistige existentie van een cultuur en beschaving in een klein landje, als de EU het toestaat nog steeds een natiestaat..
5 mei 2017, door [Fons Wolterink]

taallandschap

punten als ook aanhangsels van komma’s, strofen tot aan onverkende horizonten

polemiek van aangedaan taallandschap

waar woordenlanen bereden door erudiete voertuigen

klinkers elegant bewandeld, daar trappen ook letters opinies weg

in een boek ergens in het grammaticale land van mijn dromen 

[FW]

zwe(r)vende fascinaties

Laat ik het deze avond maar meteen duidelijk maken: ik mag alles. Zal ik nu mijn tong naar jullie uitsteken? Of bedoel ik stiekem meer dat ik mijn aanwezigheid en empathie op een positieve manier tot jullie zal richten? De enige begrenzing nu vormt mijn eigen censor en referentiekader als ook de zoektocht naar mijn schrijfstijl, mijn politieke (vies woord eigenlijk) correctheid. Eén ding is redelijk zeker: het verleden blijft geleefd, het heden een oneindig moment, de toekomst een open boek en meer van dit soort clichés. Ook vrij waar: de wal keert het schip, hoe dan ook een keer. Alles kan een mens gelukkig maken, ‘alles kan als jij het laat gebeuren’ werd mooi bezongen in de musical Mary Poppins, one of my favourites. Waarom opeens die Engelse woordjes als uitspraak in je betoog, Fons? Lees verder zwe(r)vende fascinaties

wankel trapezekoord

die geniale vondst voorbij nu op weg naar gestoorde opinie

denk niet zwart-wit

‘they will not force us, not control us’

– van Muse dus –

roze bril leidt ook al af

apathische sleur bruut opgeschrikt

woordenstraatje van zwaar gemoed

druk bewandeld, nee met voeten getreden

open zenuwen badend in aanschijn zweet

bescheidenheid ondergraven door vlagen hoogmoed

ervaar de rijkdom van pas gemaaid gras, o ja?

gebogen ruggengraat draagt temperamentvol zacht karakter

overlevend rimpelingen water, toekomstige hoop in dat verschiet

geest uit raderenwerk systeem als ware de fles

gezonde variabelen vitaal onderuit

pianoklanken resoneren forte, verraden eigenzinnige inborst

als je wint vriendenmob paraat, diskwalificerend grijze massa

bekend tegen wil en dank: toch maar anoniem

[Fons Wolterink, 8 augustus 2016] FW

donkerte absorberend

..wat nou hè als onze mond kon kijken
het hart woorden tikt
de ziel slechts bedenkt

het hoofd waarneemt

de neus verfrist

je lichaam een omhullende liefdesmantel

emoties paraderend opgaan in verkoelen

oren en ogen meanderend jouw leven

hoe zou de wereld er dan uitzien,

vraag ik mij nu hardop af

zielsveel..

FW

zon in eigenzinnig gelaat

Je kent het wel: halfschuin terug knipogen tegen de hoogstaande zon met samengeknepen ogen voordat deze voor een poos achter een onschuldige witgrijze wolk verdwijnt. Mijmerend koester je haar aanwezigheid. Afhankelijk van jouw stemming en gebeurtenis ervaar je dit als opluchting of afzien. Daarbij brengt de dag in Mogadishu oorlogsspanning voorafgegaan door het gezamenlijk gebed terwijl in hartje Amsterdam cruisende homo’s hun luxeprobleempjes afwentelen op elkaar ondertussen bespuugd wordend door Nederlands-Marokkaanse cultuur-etters. De groene plastic gieter staat er werkloos bij in het volkstuintje tussen de Jordaanse hofjes, afgelopen regenperiode maakt hem nu nog overbodig. Een merel scheert over de menigte op zoek naar vers leven in de vorm van een regenworm. Het leven hobbelt door soms ruw onderbroken door bizarre schokken. Daar kan geen leger, premier of burgervader iets aan voorkomen. Ook de dierenwereld doet haar ding op strijd van leven en dood. Gewapende jeugdmillities patrouilleren op de gammele hoofdstraten voorzien van sigarettenpeuken vol geluk. Het licht valt en de schemeravond breekt een potje aan: volgt alledaagse rust of buitengewone daden van achterlijkheid? Van Nieuw-Zeeland tot Alaska, nee vooral Rio de Janeiro tot Amsterdam maar ook in zuid-noord gerichte wereldplaatsen: overal siddert, beeft en baadt de wereld in aanschijn van leven en dood.

[Fons Wolterink, 5 augustus 2016] FW

Fons

je vraagt je af, wie is hij

wat beweegt hem,

beter wat blokkeert hem

waarom doet ie als ie doet

– mijn blinde vlekken steeds kleiner

mijn mysterie alsmaar groter –

de stem zal klinken en een plaatsje zoeken

in de mondiale kakofonie

geremd door fatsoen en etiquette

politieke correctheid snel weggeslagen door emoties

schreeuwend om rechtvaardigheid

een weg banend door angstig landschap

op zoek naar liefde

knisperend als een vuur van verlangen

[Fons Wolterink, 5 augustus 2016] FW

..ervaar de rijkdom van gemaaid gras..