..zoals een stroom beekt door coulissenlandschap

hoor jij bij mij

knikkerende en touwtje springende jeugd al lang ingewisseld voor kids into digitale ‘shit’

– maar langs dat tuinpad –

diepe groeven in bezweet gezicht

een boer strobaalt grasoogst als in tetrisgedicht

donderregen dreigt als sociale controle buurtschap

tweetend buzzen wij luid aan dovemansoren gericht

oogst van eigengereide generatie

ergo bytes sluiten natuur niet uit

– ik was een kind en wist niet beter –

idealen sloffen van landweggetje nieuwbouwwijk in

retro anno nu gouden nostalgisch verlangen

geld uit ijle lucht gebakken zoete broodjes

gelijk bitcoins als duurzaam naoberschap

doorkijkhuizen – waar bankstel staat bij Mien –

steden van ontaarde lui in drugspanden

globale dorp letterlijk te kakken gezet

paradox essentie vooruitgang ná meer en meer

– wat leefden ze eenvoudig toen -..

[Fons Wolterink, 5 juni 2016]