‘Poep aan de staat’, ‘democratie is maar één stap minder erg dan oorlog’, ‘in tijden van universeel bedrog is de waarheid spreken een revolutionaire daad (een uitspraak van George Orwell). Bekende en gewone burgers spreken het vorige vaak uit in tijden van ontevredenheid vooral over sociale en economische omstandigheden. De huidige periode met toenemende ongelijkheid en belangrijk appellerende werken als dat van Piketty met het dikke boek ‘Capital in 21th Century’ voldoet heel aardig aan dat tijdsbeeld. Je hebt van die dagen of momenten dat je jezelf afvraagt ‘What the fuck’? Waar zijn we nu allemaal mee bezig op deze ‘fucking’ aardkloot of met die ene actie? Meer specifiek nog ‘ik weet het niet meer’ en ‘ik voel dat ik boos, nee beter teleurgesteld ben’. Gelukkig hebben de meesten onder ons dit wel eens. Soms helpt het dan onorthodoxe muziek op te zetten zoals ‘Animals’ van dj Garrix of ‘Firestarter’ van de Prodigy of meer van dit soort recalcitrante nummers. Weer een ander gaat de straat op. De Occupy-beweging die is voortgekomen vanuit bezorgde burgers bij zoveel hebzucht en excessen in de financiële wereld verdient navolging echter massale protesten blijven in Nederland in tegenstelling tot landen rondom de Middellandse Zee hoegenaamd uit. Hebben wij het dan zo goed of zit het bevechten van onrecht en ongelijkheid niet in onze nationalistische genen? Ik besef: gevaarlijke woordcombinatie, dit laatste.
Ligt het nu aan mijzelf of blijft het hier nu zo oorverdovend stil? En is dat juist de kracht van Nederland of bouwt de stoom zich verder op. Onze banen verdwijnen in rap tempo waar we bijstaan. De verzorgingsstaat snel afgebroken en de menselijke maat ver te zoeken. Alles voor het dictaat van Brussel, de 3%-norm, de zieke kapitalistische geest van meer, meer, meer groei en grootschaligheid. Ik hoor je als toehoorder en lezer nu denken: kruipen in de rol van slachtoffer brengt je niet verder in de vaart der volkeren.. Welke vaart en waar naartoe antwoord ik dan. Niemand weet het en ikzelf al helemaal niet. Toch wil mijn onrust in en betrokkenheid bij mijn omgeving eruit. Noem mij bezorgde burger, naïef, drama Queen, doemdenker, argwanende mopperkont, klaagzangende drammer, betweter, hypocriet, of wat dan ook. Ik ben zoals ik ben en als dat je niet bevalt dan rot je maar op. Lekker een muurtje om me heen, in m’n eigen sop gaar koken, tunnelvisie en een gehavend zelfbeeld met realistische instelling. Alle spindoctors en machtigen in de wereld, speciaal positivo’s die als struisvogels hun kop in het zand steken kunnen een dikke middelvinger krijgen. What the fuck! Zo speelt er nog al wat nu. Privacy inderdaad een wassen neus gebleken. Wij zijn allen onderwerp van onderzoek en spot. Op afstand begluurd door surveillanten in hun ivoren torens. Ook de economie en democratie uitgeruild voor molochs bijvoorbeeld in Brussel en de globale bankierseconomie geleid door technocraten en enkele machtigen. Waar blijft ons werk nu robots en werkers in lagelonenlanden dit goedkoper doen? Onzekerheid en onveiligheid mantra’s voortgebracht door ons toekomstige nachtmerries? Waar blijven de reddingsboeien aan verzuipende burgers? Boeien zijn er wel maar gaan naar criminele systeembanken toe. De reden zou zijn dat deze laatste waarde toevoegen en wij gewoon klootjesvolk dit vernietigen. Maar is het niet juist andersom vraagt Remy, alleen op de wereld, zich wel steeds vaker af. Wanneer komt de collectieve gezelligheid in Nederland en de wereld terug? Na revolutie, strijd, vernietiging en oorlog?
Iedereen wil nu eenmaal gehoord worden. Niemand fluistert nog, allemaal schreeuwen wij om het hardst voor bevestiging en acceptatie. De straattaal penetreert hierbij de gangbare spreektaal en verruwt deze toch wel enigszins. Het ver’Jip-en-Janneken’ van taalsmaak al lang meer dan een modegril. Einde van de geschiedenis en onze beschaving dan misschien gepasseerd? Wie met de mond van de Amerikaanse filosoof Fukuyama spreekt zou het bijna denken. Marketeers en communicatiemedewerkers hebben ook boter op hun hoofd. Voeren reclame-uitingen en doelgroep benadering uit gedicteerd door het grootkapitaal en politieke lobby. Nog even en dan worden ze toegefluisterd via onpersoonlijke big data. Illegaal verkregen via eenzijdig gewijzigde wetgeving, maar ach. Nah, het wordt tijd voor een nieuw geluid. Maar wel vreedzaam en via dialoog graag en niet door ongelijke strijd of gewelddadig verzet. Dit laatste slechts een wensgedachte want historisch gezien nog nooit geprobeerd beter nog geslaagd. Cu, later, mazzels!
Thema-avond ‘[WTF]What the fuck’, organisatie en bijdrage © Fons Wolterink, dinsdag 25 november 2014, Boekhandel Hijman Ongerijmd,
Grote Oord 15 in Arnhem (centrum)