Ondertussen ergens tussen fantasie en realiteit vliegt een vogeltje..
..
Schroomt zichzelf schoon in ongehoorde, prikkelend vervlogen volzinnen
Banjert door opvattingen waarvan het tot voor enkele jaren het bestaan niet wist
Lanceert een stijl, ‘braniet’ er Amsterdams op los
afgestraft door doodserieuze angst omgeven door betweters en cynici
Het laaft aan het donker maar licht uiteindelijk altijd weer op
Gefocust op ruis druist ie in tegen – op het eerste oog – gortdroge logica
Afgestompte vingertoppen duimen voor meer afgekloven schuldgevoel
Dit kleine vogeltje verlaat zijn kooi
Wenst niet langer begrensd te zijn
Wil al of niet uitingsvrij bewegen, vrij van benauwdheden
Mijn rationele vogelgeraamte met alle gevoelens en emoties daar doorheen gaand
Maken mij een zandkorrel in de schreeuwende woestijn, een frisse druppel in overstromende oceaan
Betekenisvol – in alle bescheidenheid wellicht – maar geeft invulling aan dat wat is uniek
Valse noten doen knetteren, sterven pijnlijk weg, de bedrieger bedrogen
Vellen van beren-op-de-weg verkopend
Afwerpend nachtelijk gewaad van ballast en morele voorbehouden
Oh trotse vlag, weerspiegelend dat wat jij in haar ziet bijvoorbeeld gedeelde historie en glorie
Mijn woordenstroom al veel te lang ingehouden
Mijn ongezouten opinie te lang als gepeperde pruimtabak kauwend in mond binnengehouden
Maar waarom die volle betweterige ruimte betreden?
Ongeleide projectielen in het luchtledige
Wat verlies je er mee: ballast en oprechte gramschap,
je wint hoon, spot, waardering, erkenning, gelijkgestemden maar ook veel erger want woorden als wapens collectiveren mensen in ieder voor (on)mogelijk gehouden gedrag en woorden
ondertussen lachen wij in al zijn barbaarse goedheid in het schijnsel van de neoliberale gedaante
Liggend in een mindfulness-kramp
De lafheid van optimisme weglachend
Als olifant schetter je tetterend jouw frustratie uit naar iedereen die het horen wil in je eigen dierenwereld
Mooi bezongen vogels blijven vliegen van oost naar west of over welke barrières dan ook
Moedwillig beledigen uit naam van vrijheid van meningsuiting een no-go area
Extreem links ligt in bed te ruften met de politieke islamvrienden en sloopt uiteindelijk Europa
Minder wegkijken, meer benoemen en duiden dat maakt ‘sense’
Iedereen zendt en niemand luistert nog
Als piraten toch eens handelen konden
Doffe uitdagingen, kannibaliserende systemen
Wat biedt jij toch platonische kunstenaars?
Glanzende oproer steeds meer ongepolijst
In ons midden gewoon maar nog niet opgepikt
Grinnikende lelijkheid, introvert spektakel van loslatende vastheid
Clownesk stilleven in kronkelende krochten met diffuse silhouetten
Rammelende strijdwagens van herboren schaamte in verslaafde onafhankelijkheid
Apathische ideologieën in alle ludieke ernst
Populariserende horroranekdotes in voorbijrazende willekeur
Idyllische kwetsbaarheid van ontduikende geschiktheid
Verspilde aandacht hield jou gedurende enkele minuten van jouw nutteloze leventje toch even
Gekluisterd aan deze letterbrij van een ontsnapte geest uit de mistige existentie van een cultuur en beschaving in een klein landje, als de EU het toestaat nog steeds een natiestaat..
5 mei 2017, door [Fons Wolterink]