Laat ik het deze avond maar meteen duidelijk maken: ik mag alles. Zal ik nu mijn tong naar jullie uitsteken? Of bedoel ik stiekem meer dat ik mijn aanwezigheid en empathie op een positieve manier tot jullie zal richten? De enige begrenzing nu vormt mijn eigen censor en referentiekader als ook de zoektocht naar mijn schrijfstijl, mijn politieke (vies woord eigenlijk) correctheid. Eén ding is redelijk zeker: het verleden blijft geleefd, het heden een oneindig moment, de toekomst een open boek en meer van dit soort clichés. Ook vrij waar: de wal keert het schip, hoe dan ook een keer. Alles kan een mens gelukkig maken, ‘alles kan als jij het laat gebeuren’ werd mooi bezongen in de musical Mary Poppins, one of my favourites. Waarom opeens die Engelse woordjes als uitspraak in je betoog, Fons? Lees verder zwe(r)vende fascinaties →