“Stop de tijd. Stop de pijn, apathie, onveiligheid, angst, armoede. Help mij. Maak de mensen om mij heen blij vol met energie. Laat ze dansen, ademen en zingen. Doe iets, jij aan de andere kant van het universum op die verre planeet. Kom terug zoals in 2017.” Het meisje is in gedachten verzonken. Barcelona, de Ramblas een eerste ontmoeting met die, mysterieuze redders in nood. Buitenaardse wezens nemen het plein in en ontmoeten verbaasde mensen die genieten afgeschermd van de snikhete zon onder gehavende parasols. Zij zagen eruit zoals wij. Het mooie meisje beaamt dit nog steeds. De daarop volgende weken, maanden en jaren volgen prachtige online nieuwsberichten. Inspiratie in onzekere en gure tijden na de instorting van de mondiale economieën in 2014. Eindelijk weer perspectief en een opening in donkere tijden. Zij heeft een plakboek vol uitgeprinte berichten en foto’s van deze historische gebeurtenis bewaard. De afbeeldingen vergelen steeds meer maar dat mag de pret voor haar, nu zeventien jaar later, niet drukken.

Zij leeft in een grote anonieme stad en telt er vaak minutenlang straatstenen. Dit als afwisseling tegen verveling maar vooral als voorbereiding op haar innerlijke ontmoeting met voorbijgangers. Ontluisterende reacties van passanten vallen haar vaak ten deel. Apathie ontdooit dan een beetje, voor even. Ze lacht besmuikt en haar fonkelend vriendelijke ogen doen volwassenen alledaagse zorgen op slag vergeten. Heel erg kort als in een vlaag van verstandsverbijstering. “..het maakt niet uit hoe ‘shit’ je verleden ook was, je bent nu een vlinder”, zegt ze dan in een onbewaakt ogenblik. Ze wil haar motto doorgeven aan iedereen die het maar wil horen of verlegen zit om een schappelijk woord. Haar ouders hebben haar maar weinig liefde gegeven en zijn te trots hun dochter bij de zorgen te betrekken. Haar vader is een gevallen vastgoedboer en partner van één van de laatst overgebleven trustkantoren in het ooit kosmopoliet Amsterdam. Ook haar strenge moeder strijdt met ontgoochelde en getraumatiseerde clientèle voor waardigheid. Daarbij wensen ze beiden het statige herenhuis in het hart van de verpauperde stad aan te houden. Kort daarvoor vluchtte hun dochter weer eens naar haar meisjeskamer. Pa heeft opnieuw allesvernietigende scheldpartijen met haar ma om niets. De spanning ontlaadt zich weer langzaam en trilt nog na op haar prinsessenroze kamer. Hier is ze veilig en de rust keert terug. Ze schrijft hier haar gedichten. Vermenigvuldigt deze weer op gekleurde memo’s en bergt ze goed op in haar winterjas en meisjestas. Zo, dat is dat. Het eigentijds alternatief van het meisje met de zwavelstokjes. Dat is zij en zo voelt ze zich ook. Zonder dat ze deze treurige sprookjesvertelling zelf kent. De Efteling bestaat overigens nog maar het park behoort allang niet meer tot de topparken in Europa. Ze kwam er nog wel eens met haar ouders ondanks de vervallen staat van bijvoorbeeld het sprookjesbos. Jammer maar sprookjes bestaan volgens haar nog steeds.

‘Sowing the seeds of love, the seeds of love’ klinkt uit de boxjes van haar internetradio. Een klassieker van Tears for Fears uit de verre eind jaren tachtig van de vorige eeuw, gniffelt ze. “Laten we dat vandaag doen, bruintje beer” fluistert ze haar lievelingsknuffel, met turkoois kraalogen en opengehaalde buik, toe. “Wij gaan geluk en inspiratie brengen onder al die droefheid buiten!” Zo gezegd, zo gedaan. Haar dikke winterjas knoopt ze goed dicht tegen de gure noordwesten wind. Een verjaardagscadeau van haar ouders vorig jaar bij het vieren van haar 13e verjaardag. De roodwitte vuurtoren jas geeft haar iets magisch als een baken van licht. Gedichtjes branden in de jaszak op zoek naar broodnodige bestemming. Natgeregende stedelingen schuifelen neergebogen door winkelstraten zonder vertier. Een Halloweensfeertje van strak in gelid lopende en zombieachtigen. De liefdevolle gedichten van het meisje masseren strakke blikken, staccato bewegingen in duistere steegjes tot ver voorbij stille pleinen. Ze geeft hiermee een beetje energie terug aan de verdorde stad maar ook aan haar eigen treurige leventje.

Ondertussen overlegt haar vader met grote bedrijven uit de agrarische wereld over het meewerken aan overheidsbeleid. Sinds de alles veranderende depressie na 2014 zijn belastingparadijzen definitief afgeschaft en werkt het bedrijfsleven en overheden samen aan duurzaam herstel. Het gif van kapitalistische vrijheid en het draagvlak voor het maken van winst zijn wel verdwenen. Lange stromen van thuislozen, immigranten en berooide werkzoekenden vormen al jarenlang een wereldwijd precariaat. Alle veiligheid en garanties zijn hen voorgoed afgepakt via een doorgefokt kapitalistisch systeem tot aan 2014. Toen kwam de echte klap en donderde alles in een onpeilbaar zwart gat. Alles ineens donker, nachtmerries geven soms nog flashbacks van dromen, inspiratierijke gedachten afgekneld door beangstigende doem. Ieders leven duisternis. Van het ene op andere moment leek het aantal gluiperds en totaal ontredderde personen in de samenlevingen logaritmisch toe te nemen. Sociale verbanden doorgeknipt, collectief perspectief aan diggelen, rookpluimen aan de horizon. Dit alles vormt de gezamenlijke identiteit van stedelingen. Duidelijk niets geleerd van de waarschuwingen van economische auteurs zoals Ewald Engelen die in 2014 het boek ‘De schaduwelite’ schreef. Nu al weer twintig jaar geleden bracht hij deze aanklacht als springplank voor zijn huidige baan als rechtgeaard politicus in de huidige post neokapitalistische periode.

Weken later loopt het bekende meisje naar haar favoriete stadspark met het groot ijzerkleurig gevaarte ter nagedachtenis aan deze eenmalige ontmoeting met buitenaardse ‘nanobots’ uit 2017 in Barcelona. Ondanks dat het inmiddels november is loopt ze blootsvoets over het fijnmossig gazon in de bleke herfstzon. Ze schrijft er steeds meer gelaagde gedichten. Ze hoort bladeren knisperen door rondlopende muizen. Ze voelt zich hier helemaal thuis. Zij droomt wel eens dat zij één van de ganzen is die nu overkomen en vrij mag overvliegen op weg naar de winterzon. ’s Nachts ligt ze regelmatig wakker en hoort het getik van kale eikenboomtakken tegen haar kamerdakraam. Ze pakt dan haar lievelingsboek van de leesplank. Bijna maandelijks leest ze wel in het dikke werk ‘De wereld van Sofie’ waarin gelijknamige hoofdpersoon, ook een meisje van haar leeftijd, in aanraking komt met de meest bekende filosofen van de wereld tot eind 21e eeuw. Deze briljante geesten vormen een verrijking voor haar miserabele wereldje. Ze kijkt op de oude klok van grootmoeder die al jaren stilstaat. Tweemaal daags voelt ze zich thuis in de tijd wanneer de klok een juiste tijd aangeeft. Ook nu weer om kwart over drie. Die momenten geven haar een fijn gevoel. Waarom weet ze nog steeds niet. Ze denkt terug aan haar diverse ontmoetingen met mevrouw Sarah van het kleurgezellige bloemenstalletje in de stad. Deze vrouw bekommert zich vaak om het mooie meisje tussen de felgekleurde gerbera’s en zonnebloemen. Zij beschouwt het meisje zo’n beetje als haar verloren dochter. De vrouw geeft door haar optimisme zowel met bloemen als in mentale zin warmte aan haar omgeving. Het mooie meisje valt uiteindelijk in een diepe slaap..

Kort verhaal ‘een mooi meisje’, © Fons Wolterink, bijdrage gelijknamige thema-avond Schrijversplatform Arnhem SpA, dinsdag 28 oktober 2014, Boekhandel Hijman Ongerijmd, Arnhem Centrum