..zoals een stroom beekt door coulissenlandschap
hoor jij bij mij
knikkerende en touwtje springende jeugd al lang ingewisseld voor kids into digitale ‘shit’
– maar langs dat tuinpad –
diepe groeven in bezweet gezicht
een boer strobaalt grasoogst als in tetrisgedicht
donderregen dreigt als sociale controle buurtschap
tweetend buzzen wij luid aan dovemansoren gericht
oogst van eigengereide generatie
ergo bytes sluiten natuur niet uit
– ik was een kind en wist niet beter –
idealen sloffen van landweggetje nieuwbouwwijk in
retro anno nu gouden nostalgisch verlangen
geld uit ijle lucht gebakken zoete broodjes
gelijk bitcoins als duurzaam naoberschap
doorkijkhuizen – waar bankstel staat bij Mien –
steden van ontaarde lui in drugspanden
globale dorp letterlijk te kakken gezet
paradox essentie vooruitgang ná meer en meer
– wat leefden ze eenvoudig toen -..
[Fons Wolterink, 5 juni 2016]