mallemolen van het leven  

emoties staan rede, nee laatste zit eerste in de weg

hoe dan ook

nu alles pais en vree

zomernatuurgevoel geeft laatste duwtje

voorspelbare wezens

koken gaar in eigen lichaamssap

zelfingenomen weifelende laven

op zoek naar doel via zandpad liever snelweg

briesje kietelt stoicijnse gelaat

avondschemer knipoogt naar verloren onschuld

kuddedieren

silhouetten verstilde tuinplanten kijken belangstellend toe

gekeuvel buitenmensen doet buurt vibreren

over half jaar slechts schim over

herfstige humeuren zetten boel weer op scherp

pathetische naïevelingen

brood en spelen gepasseerd

jaarwisseling oprit naar nieuwe kansen

lentekriebels ontluiken, ja zomer tettert weer door onze lijven

vuur, water, aarde en as

niet te vatten, doorvoel het maar

[Fons Wolterink, 4 juni 2016]