witte pluizenbolletjes dartelen boven ontwrichte samenleving
op weg naar vruchtbare bodem
onstuitbaar door mens of gebouw
soms verzeild in aardlings paleis
zonder uitvluchtsroute gestrand
missie mislukt, vele soortgenoten overleven
ver van huis op veilige grond
elementen getrotseerd
pluizenbolletjes creëren nazaten natuurlijk
aardlingen recreëren ogenschijnlijk
in stramien neoliberale [onzichtbare] agenda
daar is weinig flow aan

“na alle gedub ontluikt nu steeds vaker een essentiële vorm geaard in creatieve bodem” [Fons Wolterink]

alles onzeker

alleen het water stroomt

stof dat vliegt

vogels doen hun ding

het groeiseizoen kleurt

onvoorspelbare aardlingen

jagende luchten soms verstillen

golven beuken maar ook blaadjes ritselen

schuivende belangen meer nog culturen

ingegraven fronten van puren

ooit chaotische geluiden sterven langzaam uit

de zon blijft opkomen

droge regen blijft vallen

natuurlijk ritme van emotie

destructieve mens wat breng je ons?

[FW, 14 juni 2017]

Salvador Sobral met ‘amar pelos dois’ namens Portugal

Ondertussen ergens tussen fantasie en realiteit vliegt een vogeltje..

..

Schroomt zichzelf schoon in ongehoorde, prikkelend vervlogen volzinnen

Banjert door opvattingen waarvan het tot voor enkele jaren het bestaan niet wist

Lanceert een stijl, ‘braniet’ er Amsterdams op los

afgestraft door doodserieuze angst omgeven door betweters en cynici

Het laaft aan het donker maar licht uiteindelijk altijd weer op

Gefocust op ruis druist ie in tegen – op het eerste oog – gortdroge logica

Afgestompte vingertoppen duimen voor meer afgekloven schuldgevoel

Dit kleine vogeltje verlaat zijn kooi

Wenst niet langer begrensd te zijn

Wil al of niet uitingsvrij bewegen, vrij van benauwdheden

Mijn rationele vogelgeraamte met alle gevoelens en emoties daar doorheen gaand

Maken mij een zandkorrel in de schreeuwende woestijn, een frisse druppel in overstromende oceaan

Betekenisvol – in alle bescheidenheid wellicht – maar geeft invulling aan dat wat is uniek

Valse noten doen knetteren, sterven pijnlijk weg, de bedrieger bedrogen

Vellen van beren-op-de-weg verkopend

Afwerpend nachtelijk gewaad van ballast en morele voorbehouden

Oh trotse vlag, weerspiegelend dat wat jij in haar ziet bijvoorbeeld gedeelde historie en glorie

Mijn woordenstroom al veel te lang ingehouden

Mijn ongezouten opinie te lang als gepeperde pruimtabak kauwend in mond binnengehouden

Maar waarom die volle betweterige ruimte betreden?

Ongeleide projectielen in het luchtledige

Wat verlies je er mee: ballast en oprechte gramschap,

je wint hoon, spot, waardering, erkenning, gelijkgestemden maar ook veel erger want woorden als wapens collectiveren mensen in ieder voor (on)mogelijk gehouden gedrag en woorden

ondertussen lachen wij in al zijn barbaarse goedheid in het schijnsel van de neoliberale gedaante

Liggend in een mindfulness-kramp

De lafheid van optimisme weglachend

Als olifant schetter je tetterend jouw frustratie uit naar iedereen die het horen wil in je eigen dierenwereld

Mooi bezongen vogels blijven vliegen van oost naar west of over welke barrières dan ook

Moedwillig beledigen uit naam van vrijheid van meningsuiting een no-go area

Extreem links ligt in bed te ruften met de politieke islamvrienden en sloopt uiteindelijk Europa

Minder wegkijken, meer benoemen en duiden dat maakt ‘sense’

Iedereen zendt en niemand luistert nog

Als piraten toch eens handelen konden

Doffe uitdagingen, kannibaliserende systemen

Wat biedt jij toch platonische kunstenaars?

Glanzende oproer steeds meer ongepolijst

In ons midden gewoon maar nog niet opgepikt

Grinnikende lelijkheid, introvert spektakel van loslatende vastheid

Clownesk stilleven in kronkelende krochten met diffuse silhouetten

Rammelende strijdwagens van herboren schaamte in verslaafde onafhankelijkheid

Apathische ideologieën in alle ludieke ernst

Populariserende horroranekdotes in voorbijrazende willekeur

Idyllische kwetsbaarheid van ontduikende geschiktheid

Verspilde aandacht hield jou gedurende enkele minuten van jouw nutteloze leventje toch even

Gekluisterd aan deze letterbrij van een ontsnapte geest uit de mistige existentie van een cultuur en beschaving in een klein landje, als de EU het toestaat nog steeds een natiestaat..
5 mei 2017, door [Fons Wolterink]

dit kleine vogeltje verlaat zijn kooi

wenst onbegrensd te zijn

wil uitingsvrij blijven bewegen, 

vrij van benauwdheden..

[5 mei 2017, FW]

punten als ook aanhangsels van komma’s, strofen tot aan onverkende horizonten

polemiek van aangedaan taallandschap

waar woordenlanen bereden door erudiete voertuigen

klinkers elegant bewandeld, daar trappen ook letters opinies weg

in een boek ergens in het grammaticale land van mijn dromen 

[FW]

kannibaliserende systemen

fluisterende dagen

gravende rechtvaardigheidszoekers

gierende loftuitingen

drogerende drogreden

knagende liefde

doffe uitdagingen

platonische kunstenaars

hypende mensenmassa’s

kletsende regen

passievol gramschap

krioelende opinies

..

die geniale vondst voorbij nu op weg naar gestoorde opinie

denk niet zwart-wit

‘they will not force us, not control us’

– van Muse dus –

roze bril leidt ook al af

apathische sleur bruut opgeschrikt

woordenstraatje van zwaar gemoed

druk bewandeld, nee met voeten getreden

open zenuwen badend in aanschijn zweet

bescheidenheid ondergraven door vlagen hoogmoed

ervaar de rijkdom van pas gemaaid gras, o ja?

gebogen ruggengraat draagt temperamentvol zacht karakter

overlevend rimpelingen water, toekomstige hoop in dat verschiet

geest uit raderenwerk systeem als ware de fles

gezonde variabelen vitaal onderuit

pianoklanken resoneren forte, verraden eigenzinnige inborst

als je wint vriendenmob paraat, diskwalificerend grijze massa

bekend tegen wil en dank: toch maar anoniem

[Fons Wolterink, 8 augustus 2016] FW