..wat nou hè als onze mond kon kijken
het hart woorden tikt
de ziel slechts bedenkt
het hoofd waarneemt
de neus verfrist
je lichaam een omhullende liefdesmantel
emoties paraderend opgaan in verkoelen
oren en ogen meanderend jouw leven
hoe zou de wereld er dan uitzien,
vraag ik mij nu hardop af
zielsveel..
FW
Je kent het wel: halfschuin terug knipogen tegen de hoogstaande zon met samengeknepen ogen voordat deze voor een poos achter een onschuldige witgrijze wolk verdwijnt. Mijmerend koester je haar aanwezigheid. Afhankelijk van jouw stemming en gebeurtenis ervaar je dit als opluchting of afzien. Daarbij brengt de dag in Mogadishu oorlogsspanning voorafgegaan door het gezamenlijk gebed terwijl in hartje Amsterdam cruisende homo’s hun luxeprobleempjes afwentelen op elkaar ondertussen bespuugd wordend door Nederlands-Marokkaanse cultuur-etters. De groene plastic gieter staat er werkloos bij in het volkstuintje tussen de Jordaanse hofjes, afgelopen regenperiode maakt hem nu nog overbodig. Een merel scheert over de menigte op zoek naar vers leven in de vorm van een regenworm. Het leven hobbelt door soms ruw onderbroken door bizarre schokken. Daar kan geen leger, premier of burgervader iets aan voorkomen. Ook de dierenwereld doet haar ding op strijd van leven en dood. Gewapende jeugdmillities patrouilleren op de gammele hoofdstraten voorzien van sigarettenpeuken vol geluk. Het licht valt en de schemeravond breekt een potje aan: volgt alledaagse rust of buitengewone daden van achterlijkheid? Van Nieuw-Zeeland tot Alaska, nee vooral Rio de Janeiro tot Amsterdam maar ook in zuid-noord gerichte wereldplaatsen: overal siddert, beeft en baadt de wereld in aanschijn van leven en dood.
[Fons Wolterink, 5 augustus 2016] FW
je vraagt je af, wie is hij
wat beweegt hem,
beter wat blokkeert hem
waarom doet ie als ie doet
– mijn blinde vlekken steeds kleiner
mijn mysterie alsmaar groter –
de stem zal klinken en een plaatsje zoeken
in de mondiale kakofonie
geremd door fatsoen en etiquette
politieke correctheid snel weggeslagen door emoties
schreeuwend om rechtvaardigheid
een weg banend door angstig landschap
op zoek naar liefde
knisperend als een vuur van verlangen
[Fons Wolterink, 5 augustus 2016] FW
onbeduidende schepsels krioelen verward
al lang berooid van bepakte idealen
bek dichtgeschroeid door het systeem
van winsten samenkomend in economische groei
nare gasten dicteren in onwetend maatpak van kennis
burgers stikkend door prak van onkauwbare lasten
bewegen voor de vorm
beeldvorming en schreeuwende uitingen regeren
decadente show gaat immer door
ik neem nog een appel
bijtend het zoetzuur: zuigend slurpende naar vitamines
broodnodig overbodige ballast lozend
uitkotsend gal van wereldse zaken
loeiend apathische windvlagen spelen op
nuttige diertjes weten ook niet beter dan te leven
Schuytgraaf in Arnhem bibbert net als Nederland en Europa
tectonische platen van politiek en macht veroorzaken deze siddering
onze wereld alsook het individu acteren zombie de nieuwe clown
Dotan’s schaduwwind omhuld haar
[Fons Wolterink, 5 augustus 2016] FW
.. wat als
alles zou passen in .., nee
uit de koker zou komen,
beraamd door ivoren torens,
waaruit ze je bekijken alsof zij een buitenaardse brigade vormen
op zoek naar controle, beter sturing
iedere gedraging geprogrammeerd in .. : algoritmes
tijdlijn van jouw dag opgeslagen in oneindige databanken
toekomst dan ideaal maakbaar?
alle ego’s niets meer of minder dan digitale eenheden
operatie vordert elke dag gestaag
belanghebbenden boeken progressie
.. grillen menselijk handelen alsook heersende emoties
onmogelijk te kanaliseren,
laat staan menselijke biologie vooral brein
bureaucratische surveillance doodlopende straat,
komt ooit uit..
collectieve ‘ervaringsgeweten’ valt niet te muteren
kunstmatige intelligentie groot goed als hulpmiddel, geen einddoel
informatie technologie: richt je blik dan maar op vastleggen van het heelal ..
bestaanszekerheid – iets meer – gegarandeerd!
[Fons Wolterink, 5 augustus 2016]
..zoals een stroom beekt door coulissenlandschap
hoor jij bij mij
knikkerende en touwtje springende jeugd al lang ingewisseld voor kids into digitale ‘shit’
– maar langs dat tuinpad –
diepe groeven in bezweet gezicht
een boer strobaalt grasoogst als in tetrisgedicht
donderregen dreigt als sociale controle buurtschap
tweetend buzzen wij luid aan dovemansoren gericht
oogst van eigengereide generatie
ergo bytes sluiten natuur niet uit
– ik was een kind en wist niet beter –
idealen sloffen van landweggetje nieuwbouwwijk in
retro anno nu gouden nostalgisch verlangen
geld uit ijle lucht gebakken zoete broodjes
gelijk bitcoins als duurzaam naoberschap
doorkijkhuizen – waar bankstel staat bij Mien –
steden van ontaarde lui in drugspanden
globale dorp letterlijk te kakken gezet
paradox essentie vooruitgang ná meer en meer
– wat leefden ze eenvoudig toen -..
[Fons Wolterink, 5 juni 2016]
mallemolen van het leven
emoties staan rede, nee laatste zit eerste in de weg
hoe dan ook
nu alles pais en vree
zomernatuurgevoel geeft laatste duwtje
voorspelbare wezens
koken gaar in eigen lichaamssap
zelfingenomen weifelende laven
op zoek naar doel via zandpad liever snelweg
briesje kietelt stoicijnse gelaat
avondschemer knipoogt naar verloren onschuld
kuddedieren
silhouetten verstilde tuinplanten kijken belangstellend toe
gekeuvel buitenmensen doet buurt vibreren
over half jaar slechts schim over
herfstige humeuren zetten boel weer op scherp
pathetische naïevelingen
brood en spelen gepasseerd
jaarwisseling oprit naar nieuwe kansen
lentekriebels ontluiken, ja zomer tettert weer door onze lijven
vuur, water, aarde en as
niet te vatten, doorvoel het maar
[Fons Wolterink, 4 juni 2016]
echte besef volgt na de valverlammende pijn dooft vuur euforie
takjes heupwiegden buiten in schemering
hoe mooi kon alles zijn
zomeravond
berusting over wat komen gaat
alles is er, hoe lang nog
zwarte onderstroom schuurt
alles waaraan wij hechten
emotionele sap verder geperst
dansende muggen
nostalgie voedt
het pure
ja slechts illusie
nagelbijtend stompje hoop
rookgordijnende spiegels
klanken overstemmen
naakte chaos
aardlingen
[Fons Wolterink, 3 juni 2016]
plons in moment van bewustzijn
vlagen van verstandsverwatering
striemende tegenstand met rimpelingen
zweetdruppel van angst welt op
toch meandert liefde door systemen
waarneming oceaandiep vol overgave
spartelend van onzeker geluk
condenserende onmacht vult glas
proostend op fenomenen én water
[Fons Wolterink, 28 mei 2016]
liggend op bank kijkend in halogene verlichting
flikkerend ‘brand new’ op MTV
geluiden echoënd doen m’n tenen meer benen ritmisch bewegen
zagende ambachtskunstenaar ondertussen schildert en past in keuken aan lijst om zijn schildering mooie vrouw
zij gaat op haar doek maar door met alles van waarde op het spel
schakend onverbeterlijke wereld jij bent altijd te laat tevreden
een glimlach voor berouw soms pas na de storm
vlagen van verstandsverbijstering want bloeden te laat gestelpt
stoppend waanzin enkelen met macht ook van gestoordheid
waanzinnige beeldvorming boetseert pretentieuze wereldburgers
consumentende belastingbetalers willen immer meer edoch ontvangen veel minder
schaarste nu als antithese toekomstige overvloed
singulariteitsperikelen geven mensheid moed ‘flashbackend’ op naar neo-hedonisme
extravagante ongelijkheid vermorzeld een oorzaak duurzame innovatie
ontdekkingen als ook uitvindingen in jeugdanimatie ‘er was eens’
tijd van vooruitgang, strijd afwisselend berusting
zingevend helen al of niet religieus
leeg bestaan vraagt fenomenen veelal ruimtelijk
droomreis draaiend aan knoppen mengtafel
dj’end in harmonie publiek en tijdsbeleving
betrokken energiegolven beroeren chaos
oersoep schept onnozele verplichtingen
schulden afhankelijke claims uitgelegd
onafhankelijkheidsverklaring soevereine natie
legitimiteit verschaffend via demos
draagvlak volk met emotie enige van belang
aandeel als steen in vijver
waterrimpeling duurzame reactie stilleven
deeltjes hier en daar overal
alomvattend te veel woorden als ware ‘kill your darlings’
waarom afvragend: jij of ik scheppende baas?